วิวาห์...วิวาท

วิวาห์...วิวาท

0 รีวิว  0 รีวิว    
รหัสสินค้า: 9786165020367
มีสินค้าในสต็อค
ราคา: 220.00 บาท 143.00 บาท
ประหยัด: 77.00 บาท ( 35.00% )

เนื้อหาบางส่วน

 

รถจอดพรืด! เสียงเบรกสนั่นหวั่นไหวจนคนในบานต้องวิ่งแจ้น

ออกมาดูกันเป็นแถว...แล้วภาพที่เห็นก็คือรถอีกคันที่แล่นตามกันมาเบรก

แบบเดียวกันเพื่อให้ทันกัน ผู้ชายจากรถคันหลังวิ่งปาดหน้าหญิงสาวในชุด

แส็กสีแดงสั้นเหนือเข่า เส้นผมหยิกสั้นเลยใบหูมานิดเดียว แต่งหน้าเก๋..

ยามหล่อนโม่ทำหน้าบูดเช่น'นี้...หล่อน'จะเป็นผู้หญิงสวยเปรี้ยวจี๊ดเซ็กซี่น่าดู ที่สุดในโลก

“บุ๋น...พี่ขอร้อง...ขอร้อง อย่าขี้โมโหนักเลยน่า!,,

“บุ๋นไม่ได้ขี้โมโหนะ,,

หล่อนหันไปตวาดแว้ด เสียงแว้ดของหล่อนบาดลงไปในบ้องหูของเขา

จนต้องหน้ามุ่ย ยกสองมือปิดหูเอาไว้

“ไม่ได้ขี้โมโหยังไง เรากินข้าวกันอยู่ดีๆ ก็แจ้นมาเฉยๆ ยังงี้แหละ

ไม่เข้าใจเลย...พี่ไม่เข้าใจจริงๆ”

“ไม่เข้าใจอะไร!,,

“ก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมบุ๋นถึงได้เอาแต่ใจยังงี้ไงล่ะ,,

 

 “ใครว่าบุ๋นเอาแต่ใจ...พี่บูมต่างหากเอาแต่ใจ!”

“เอ๊...”

“เอ๊อะไร? ถ้าหากพี่บูมไม่ทำให้บุ๋นคิดมาก บุ๋นจะเป็นยังงี้หรือคะ

...ไม่เอาแล้ว บุ๋นไม่เชื่อพี่บูมอีกแล้ว อยากจะไปไหนก็ไปเลย...ไปให้พ้น

เลย...ถ้าเกิดพี่บูมยังทำตัวแบบนี้อยู่ละก็...ไม่ต้องมาคบกับบุ๋น”

“บุ๋น”

“ไม่ต้องมาเรียก...ชอบนังหัวหย็องนั่นนักก็ไปชิ”

ชายหนุ่มถอนหายใจยืดยาว...นับหนึ่งถึงสิบ...และจากสิบไปเป็นร้อย และจากร้อยก็คงจะก้าวไปเป็นพันเป็นแน่! แต่เขาก็ต้องนับ...นับ...และ

นับ...เพราะเขารักหล่อน...รักผู้หญิงแสนงอนและเอาแต่ใจตัวเองที่สุดในโลก อย่างบาลี

ก็เพราะบาลีไม่ได้มีแต่ความแสนงอนอย่างเดียว หล่อนเป็นผู้หญิง

มีเสน่ห์ และช่างเอาใจอยู่ไม่ใช่น้อยในยามที่หล่อนอารมณ์ดีและไม่โกรธ

เกรี้ยว หล่อนจะว่านอนสอนง่าย น่ารักไปสารพัด...ยกเว้นก็แต่อย่างเดียว... ขี้หึงวายร้าย! ขี้หึงจนเขาทำอะไรไม่ถูก...แล้วอาชีพเขาเป็นนักขาย!

เขาเป็นเซลส์มือหนึ่ง...อาชีพเขานั้น...ใครๆ ก็รู้ว่าต้องดิ้นต้องเต้น...

อยู่กับที่เมื่อไหร่ก็อดตายเมื่อนั้น แต่ดูเหมือนว่าหล่อนจะไม่ยอมเข้าใจ

บาลีเป็นลูกคนมีเงิน หล่อนเป็นลูกสาวคนที่สองซึ่งเป็นคนสุดท้อง

ของบิดามารดาที่เป็นผู้ลากมากดี และมีเงินอีกต่างหาก

ความที่เป็นลูกคนสุดท้องน้องนุชนี่ด้วยที่ทำให้บาลีติดนิสัยเอาแต่ใจ ตัวเองเหนียวแน่นยิ่งกว่ากาวตราข้าง! หลายครั้งหลายคราที่ทะเลาะ

เบาะแว้งกันจนแทบจะบอกศาลาเลิกกันไป

แต่บุราก็ต้องกลับมางอนง้อขอคืนดีกับหญิงสาวเสียทุกครั้งไป...

ก็เขารักหล่อนน่ะชิ...รักเหมือนจะตาย...ทั้งรักและทั้งหลง...หึงอีกต่างหาก

ก็เพราะพอทะเลาะเบาะแว้งกันทีไร...บาลีก็จะแกล้งกลับไปควงกับเพื่อน

ชายเก่าๆ ของหล่อนเล่น...ทำเอาบุราพล่านเหมือนเลือดจะไปลมจะมา

ยามดีกันครั้งใด ความรักก็จะหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าที่ไม่ผสม

 

'น้ำตาล เป็นนํ้าผึ้งแท้ๆ ที่หยดและกลั่นมาจากรวงผึ้งจากปาเลยทีเดียว

ไม่ใช่รวงผึ้งเลี้ยงที่เลี้ยงกันทั่วไป...รักหวานปานนั้น วันดีคืนร้ายก็ทะเลาะกัน

อีก ด้วยเรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้ง!

“ชอบที่ไหนเล่า เขาเป็นลูกค้า...ลูกค้า ไค้ยินไหม”

“ไม่ได้ยิน...ไม่ฟัง...ไม่สน...ลูกค้าอะไรจะต้องไปนั่งกินข้าวตอนค่ำ ด้วยกันแบบนั้น เจ้าแม้วมันเห็นมากับตา”

“อ๋อ...” บุราเท้าสะเอว “ยายแม้วปากม้านั่นอีกแล้วชีที1ทำเหตุน่ะ...

ไม่เข้าใจเลยบุ๋น...พูดกี่ครั้งแล้วยายนั่นน่ะเป็นโรคจิต ผัวตัวเองเอาเขาไว้

ไม่อยู่ แล้วก็เที่ยวได้หาเรื่องให้คู่รักเขาทะเลาะกัน”

“อย่ามาว่าเพี่อนของบุ๋นนะ...พี่บูมทำตัวไม่ดีเอง”

“บุ๋น!” เขาเรียกเสียงยาว “พี่น่ะจะหมดกำลังใจแล้วนะ ทำยังไง

ก็ไม่ดี ใช่ซิ ก็พี่มันคนไม่ดีนี่ ไหนจะดีอย่างนาย...”

“อย่าพูดนะ!” บาลีขี้หน้า “ตัวเองคิดไม่ชื่อก็ไม่ต้องไปก้าวร้าวถึง

คนอื่นเขา...”

“ตามใจ!” บุราชักโมโห “พูดไม่ฟังก็ตามใจ...อธิบายก็แล้วอะไร

ก็แล้ว ไม่เชื่อก็ไม่ รู้ว่าจะพูดไปทำไมให้มันเปลืองน้ำลาย...บุ๋นน่ะถูกทุกอย่าง

แต่พี่ผิด พี่น่ะผิดทุกอย่างเลยเชียว!”

แล้วเขาก็ผลุนผลัน'ขับรถออก1ไปเสียงตังเฟี้ยวฟ้าวเลยทีเดียว บาลี

ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ตราบกระทั่งไค้ย่นเสียงพี่สาวทักอย่างเยาะๆ

“รบกันอีกแล้วซิบุ๋น”

หล่อนหันไป “พี่ดา”

“แล้วใครชนะยะ?”

หญิงสาวทำหน้าหมอง “ไม่รู้ชิคะ”

หญิงสาวเดินเข้าบ้านอย่างหงอยเหงา ทั้งที่ก่อนออกจากบ้านนั้น

หล่อนร้องเพลงฮึมฮัมท่วงทำนองแจ๊สตามยุคสมัยอย่างอารมณ์ดี...แต่งตัว

ก็สวยปรูดปราดยิ่งกว่านางแบบ

หากตอนนี้...บาลีราวกับดอกไม้เหี่ยว...หน้าบูด...ยิ้มไม่เป็น!

“อาจจะแพ้ทั้งคู”

“นายบูมเขาทำอะไรอีกล่ะ เจ้าชู้อีกละชิ ก็พี่บอกแล้ว...ผู้ชายน่ะเห็น

แก่ตัวจะตาย อยู่อย่างนี้ดีกว่า อยู่คนเดียว สบายกว่าต้องไปเป็นทาสเขา

ถึงยังไง ผู้ชายก็เป็นผู้ชายวันยังคาน่ะแหละ!”

“เฮ้อ!”

“ไม่เชื่อที่พี่สอน...ถึงเป็นอย่างนี้ นายนั่นน่ะอาชีพมันก็บอกเหตุแล้ว

พวกนี้น่ะกะล่อนเป็นไฟ ไม่กะล่อน เขาจะขายสินค้าของเขาได้หรือ...

อีกอย่าง ฐานะทางของเขาก็ง่อนแง่น...หาเช้ากินคาแบบนั้น จะเลี้ยงเราไหว

ได้ไง มันหมดสมัยแล้วละเรื่องกัดก้อนเกลือกินน่ะ”

บาลีกอดอกเมื่อทั้งตัวลงนั่ง คำพูดของพี่สาวเช้าหูขวาแล้วทะลุออก

หูช้าย ไม่ได้ซึมเข้าไปในสมองเลยแม้แต่นิด

“ยามรักน้ำต้มผักก็1ว่าหวาน...” ดาริกายํ้า “พอหมดรักชิ...อยาก

จะรู้ว่าแม้แต่น้ำตาลมันจะขมไหม?”

“พี่ดา!”

“เชื่อพี่แล้วใช่ไหม”

“เมื่อไหร่จะหยุดพูดเสียทีคะ?”

“ยายปน!”

“อย่าว่าอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะคะ บุ๋นกำลังปวดหัว ไม่อยากจะฟัง

อะไร,ทังนั้นแหละ”

นั่นแหละที่ทำให้ดาริกาโกรธ หมุนตัวหนีไป...แล้วบาลีก็ทั้งตัวลง

นอนเหยียดยาว “อยากจะบ้าตาย คนกำลังปวดหัวก็มาพูดอยู่นั่น...พวก

โอลด์เมดก็เป็นอย่างนี้แหละ แอนตี้การมีผัว!”

“ทะเลาะกันลนเลยละค่ะ คุณแม่จะว่าไงคะ...ดาน่ะทนไม่ไหว...

เห็นแล้วมันสมเพช อะไร ยังไม่ทันจะแต่งงานก็รบกันอย่างนี้แล้ว ต่อไป

จะเป็นยังไง”

หญิงสาวใหญ่อายุเลยสามสิบไปหลายปีเดินวนไปวนมาขณะที่มารดา

 

กำลังปรุงอาหารอยู่ในครัว

“คุณแม่คิดดูชิคะ นายบูมนั่นน่ะมีอะไรดี นอกจากรูปหล่อปากหวาน

ช่างเอาใจ ยายบุ๋นก็หลงเขาละ1ซิ เขาเห็นว่าเรารวยนี่”

ดาริกาเป็นเดือดเป็นแค้น “คุณแม่ก็เหมือนกัน เขาเอาใจชื้อไอ้โน่น

ไอ้นี่มาให้หน่อยก็เชื่อเขา คิดว่าเขาดี จริงๆ ดาว่าเขาคิดจะมาหลอกยายปน

เสียมากกว่า”

แล้วมารดาก็ปรุงอาหารต่อไป...ราวกับไม1ไค้ยินเสียงพูดของลูกสาว

คนโต ซึ่งมีน้องสาวอายุห่างกันมากมายหลายปีคือบาลีเป็นลูกหลงนั่นเอง

                    คิดว่าจะมีแค่ดาริกาคนเดียว ก็เกิดมามีบาลีขึ้นอีกคน...อายุอานาม ระหว่างดาริกาผู้พี่สาวและบาลีผู้เป็นน้องจึงแตกต่างกันมาก...

ใช่แต่แค่นั้นที่แตกต่าง...ดาริกานั้นขี้โวยวาย...พูดจาโผงผาง...ไม่มีนํ้า

มีนวล หนำช้ำยังปล่อยปละตัวเอง...แต่งตัวก็ไม่เป็น

เกิดอยากจะแต่งตัวขึ้นมาก็กลายเป็น ‘สะเหล่อ’ ไปเสียทุกที!

ดาริกาก็เลยต้องยอมแพ้...เคยแต่งยังไงก็อย่างนั้น

แล้วก็เที่ยวได้บงการชีวิตคนนั้นคนนี้ทั่วไป เฉพาะอย่างยิ่ง...กับบาลี ที่เป็นน้องสาว...แตกไม่เคยไค้ผล...บาลีไม่เคยจะเชื่อพี่ ก็เพราะรู้นิสัยพี่สาว เป็นอย่างดี

“เพราะเรามีเงิน”

“ช่างเขาเถอะน่ะ”

“คุณแม่!”

“เย็นนี้จะกินอะไร แม่จะทำให้กิน เห็นคุณพ่ออยากกินแกงไก่ใส่

มะระ แม่กำลังทำอยู่นี่...ยิ่งอุ่นก็จะยิ่งอร่อย”

“คุณแม่คะ” ดา'ริกาหงุดหงิด “ดากำลังพูดเรื่องของยายบุ๋น...ไม่ใช่

เรื่องอาหารการกินนะคะ...”

“แม่ว่าเรื่องอาหารการกินนี่มันน่าพูดถึงมากกว่า ถ้าเรากินแล้วรู้จัก

ที่จะออกกำลังมันก็ไม่อ้วน”

“คุณแม่...”

นางใช้ทัพพีคนกะทิให้แตกมัน เพื่อที่จะลงน้ำพริกที่ปันด้วยเครื่อง

แต่ว่าผสมเครื่องแกงด้วยตัวเองลงไป...แล้วก็คนจนแตกมัน ราวกับอาหาร ตรงหน้าสำคัญกว่าเรื่องที่ดาริกาคิดว่าคอขาดบาดตาย!

“นี่คุณแม่ไม่ฟังที่ดาพูดเลยหรือคะ”

“แม่กำลังฟังอยู่” คุณใบบัวพยายามจะทำเสียงให้เป็นปกติ ไม่หลุด

ความรำคาญออกไปให้ลูกสาวคนโตจับได้

เพราะเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของสาวใหญ่เป็นอย่างดี ดาริกามี

ปมด้อย เพราะตั้งแต่รุ่นสาว ความเรื่องมากและไร้เสน่ห์ของหล่อนนั่นเอง

ที่ทำให้หล่อนเป็นสาวไร้คู่ ไม่เคยมีชายหนุ่มเฉียดกรายเข้ามาจริงจังด้วย

ได้แต่แวะเวียนมาแล้วก็หายเงียบไป เหมือนคลื่นกระทบฝังเสียทุกคนไป

...แล้วก็ยิ่งทำให้ดาริกาชิงชังผู้ชายมากขึ้น

“นี่ดาพูดเพราะรักและห่วงน้องนะคะ นายบูมนั่นน่ะ มันจะไม่บูม

สมชื่อ ถ้าหากคุณแม่ยังห่วงแต่แกงมะระอยู่ละก็ คุณแม่อาจจะต้องมา

นั่งนํ้าตาตกในทีหลังก็ได้นะคะ”

 

“กูซิจะนํ้าตาตกในไอ้วัช”

บุรากระแทกแก้วเหล้าอย่างแรง จนนํ้าในแก้วที่เป็นสีเหลืองกาแก่

แม้ว่าจะผสมด้วยโซดาแล้วหกกระดอนออกมากระจายอยู่บนผ้าปูโต๊ะ

เป็นวง

“ทีเมียมึงทำไมไม1เป็นยังงี้วะ...นี่ขนาดยังไม่มีอะไรกันนะ...เห็นเธอ เปรี้ยวยังงั้นเถอะ จะจูบแต่ละทีแทบจะต้องก้มลงกราบ!”

“ห้ามพูดถึงเมียกูนะไอ้บูม!”

สุวัชรีบห้าม “มาอย่างนี้ ห้ามพูดเรื่องเมียเด็ดขาด...เหมือนที่โบราณ

เขาถือว่าเข้าปาอย่าพูดถึงเสือ เข้าใจไหมเพื่อนรัก”

“เออ...ขอโทษ แต่มันกลุ้มว่ะ...ไม่รู้จะทำไง ง้อก็แล้ว...อะไรก็แล้ว

สารพัด แม่ยังโกรธอยู่นั่นแหละ”

สุวัชรินเหล้าลงในแก้วของบุราอีก เป็นแก้วที่นับไม่ถ้วน โหนกแก้ม

สองข้างของบุราก็เริ่มจะเปลี่ยนสีใกล้เป็นสีมะเขือเทศสุกเข้าไปทุกที...บุรา

จะเป็นอย่างนี้ละ...ถ้าดื่มเหล้าเป็นปิดไม่มิด...เพราะตัวเนื้อของเขาจะ

แดงเถือกไปทั้งตัว เหมือนคนเป็นลมพิษ

“อย่าคิดมาก ผู้หญิงก็อย่างนี้แหละ พยายามเข้าใจหน่อย หล่อน

ชอบงอนก็ต้องพยายามง้อ”

“มันไม่ยุติธรรมเลย แล้วทำไมเขาไม่รู้จักง้อเรามั่ง”

บุราพึมพำ “ทียังงี้แกไม่เห็นจะเรียกร้องสิทธิของความเสมอภาค

...ในเมื่อผู้หญิงอยากจะเป็นผู้ชาย อยากจะทำแบบผู้ชายทำ ก็แล้วทำไม

ผู้หญิงมองข้ามเรื่องที่ผู้หญิงก็ต้องทำเหมือนกันไปล่ะ”

“พูดอะไรวะ งง”

“อ้าว...ก็ผู้หญิงเอาแต่งอนแล้วให้ผู้ชายง้อ เกิดอยากจะกลับกัน...

สิทธิเสรีภาพของบุรุษ...ผู้ชายจะงอน แล้วผู้หญิงทำไมไม1รู้จักง้อวะ เอาแต่

 งี่เง่าอยู่มั่น”

“ไอ้บุม!”

สุวัชรีบขัด “เสียงตังไปเหอะ มึงก็ดีแต่เสียงตังลับหลังแฟนยังงี้ละ

ต่อหน้าเงียบหงิมยังกับเสือหมดสมรรถภาพ!”

“อ้าว แล้วมึงล่ะ ต่อหน้าคุณศรีภรรยามึงเป็นไง...ยิ่งกว่าหงิม เขา

เรียกอะไรวะ...” บุราทำท่าครุ่นคิด...“แรดนอหักรึเปล่า!”

“ไอ้แสบปากเสีย!” สุวัชโวย “เกิดมากูไม่เคยเห็นใครปากเสีย

เหมือนมึงเลยให้ตาย!”

 

 

   (โปรดติดตามต่อในฉบับเต็ม)

 

 


รีวิว (0)


สินค้าที่ใกล้เคียง (96 รายการ)

www.batorastore.com © 2021