Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

0 รีวิว  0 รีวิว    
รหัสสินค้า: 9786160614523
ผู้แต่ง: เจ้าหญิงผู้เลอโฉม
มีสินค้าในสต็อค
ราคา: 219.00 บาท 173.01 บาท
ประหยัด: 45.99 บาท ( 21.00% )

เนื้อหาบางส่วน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... ช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิปีที่สิบเจ็ด (นาน ตรงไหน)

อากาศดีจังน้า-

ฉันคิดอย่างสบายอารมณ์พลางเตะขาไปมาอยู่บนม้านั่งในสวน สาธารณะขนาดใหญ่ที่มีสนามหญ้าเป็นลิเขียวสดใสและต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น สุดๆ พลางกินข้าวปันจากคอนบินิที่เป็นอาหารเย็นของฉันในวันนี้ไปด้วย >_<

ปกติฉันจะนั่งกินบนชิงช้าในสวนเล็กๆ ที่อยู่ใกล้บ้าน แต่วันนี้อยาก ลองเปลี่ยนบรรยากาศดูสักหน่อยเพราะเห็นอากาศดีก็เลยย้ายโลเกชั่นมา ที่นี่แทน- เพิ่งเคยมาที่สวนแห่งนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ แถมระหว่างทางที่มาวิวยังสวยมากทีเดียว- ถ้าชากุระบานคงยิ่งสวยกว่า นี้อีกเนอะ >_<

ตอนนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว อากาศก็เลยอุ่นขึ้นนิดๆ จนใส่แค่ คาร์ดิแกนตัวเดียว1ได้ อีกไม่นานชากุระก็คงจะบาน จากนั้นพอถึงวัน เปิดเทอม...ฉันก็จะกลายเป็นนักเรียน ม.ปลาย ปีสาม พูดไปก็แอบรู้สึก

ทึ่งกับตัวเองอยู่เหมือนกันที่จากเมืองไทยมาอยู่ญี่ปุ่นเข้าปีที่สามแล้ว แบบนี้ อยู่ไปนานๆ ก็ซักจะคิดว่าตัวเองเหมือนคนญี่ป่นนั้นเรื่อยๆ แล้วล่ะ (ยกเว้นความโมเอ้นะ อันนี้1อยู่กี่พันปีก็คง'ไม่กระเตื้องนั้นกว่านี้ละ T_T) ส่วนที่ชอบที่สุดน่าจะเป็นอาหารล่ะมั้ง อาหารอร่อยทุกอย่างเลย ไป กินร้านไหนเมนูไหนก็อร่อยทั้งนั้น >_< ทำเอาน้ำหนักนั้นมาเยอะทีเดียว TAT ว่าไปก็ควรจะเริ่มไดเอ็ตได้แล้วนะเนี่ย #ปากก็ยังเคี้ยวข้าวปันหยับๆ พอยัดข้าวนั้นนั้นที่สองเข้าปากจนหมดแล้ว ฉันก็ควานหาขวดซาข้าว ที่ถือติดมือมาด้วย ในหัวก็คิดว่าขากลับอยากจะแวะร้านเช่าดีวีดีหาหนังไป ดูคืนนี้ลักเรื่องสองเรื่อง...เลยไม่ทันได้สนใจเสียงดังป๊อกที่ตังมาจากที่ไหน สักแห่งในสวน

และตอนนั้นเองที่มีเสียงตะโกนดังมาจาก...ที่ไหนลักแห่งในสวนอีก เหมือนกัน

"อ๊ะ! หวาาาา ดีไปไหนน่ะครับยูเมะซัง!"

"ว้ายยยย ขอโทษ TOT ฉันกลัวลูกมันโดนหัวก็เลยเหวี่ยงๆ ไปก่อนอ่ะ" หือ    อะไรกันน่ะ ฉันเงยหน้านั้นจากขวดซาข้าวในมือเพราะเสียง

โวยวาย จากนั้นก็ได้คำตอบไวทันตาเห็น...เมื่อลูกเบสบอลลูกหนึ่งลอยโด่ง ข้ามฟ้ามาพบรักกับหน้าผากฉันอย่างจังเบ้อเริ่ม...

ปั้ก!

"กรี้ดดดดด มาซารุคุง TOT ฉันทำคนตายไปแล้วรึเปล่า!"

ยัง...ยังไม่ตายค่ะ แค่มึนมาก... @_@

"ยังครับ ยังไม่ตาย แต่ไปดูก่อนจะตายจริงดีกว่า -0-"

ฉันเกิดมาได้สิบเจ็ดปีเต็ม เพิ่งเคยเห็นดวงดาวพร่างพราวตอนฟ้ายัง ไม่มืดเป็นครั้งแรกก็วันนี้ ตอนที่ลูกเบสบอลลูกนั้นน็อคศีรษะฉันด้วย ความแรงกว่าแปดร้อยเดซิเบส #มั่ว #สมองถูกกระเทือน

ฉันพยายามกะพริบตาให้ตัวเองตื่น ทว่าสติสตังกลับหนีฉันไปเรื่อยๆ ภายในหัวที่หมุนติ้วเหมือนลูกข่างเพราะแรงกระแทกทำให้คิดอะไรไม่ออก เลย แต่ถึงจะไม่โดนกระแทกก็ใช่ว่าฉันจะคิดอะไรออกอยู่ดี #อ้าว

โครม!!

                "อาบุไน่! (อันตราย!)" ฉันได้ยินเสียงคนร้องโวยวายดังอยู่เหนือหัว ตอนที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้าเหมือนปลาตาย หนังตาเริ่ม หนักพื้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันปิดสนิทในที่สุด

แต่ว่ายังไม่ตายหรอกนะ แค่หมดสติเฉยๆ ค่ะ (คิดว่านะ)

เปิดเรื่องได้เจ๋งใช่มั้ยล่ะ ฉันไม่อยากเหมือนใครน่ะ เพราะสองเล่ม แรก (Nippon Sweetie & Nippon Cutie) ก็เปิดตัวกันอย่างอลังการ ไปแล้ว ฉันคนนี้เลยอยากจะแหวกแนวกับเขาบ้าง แต่ใช่ว่าฉันอยากจะโดน คนตีลูกเบสบอลใส่หัวหรอกนะ เนื่องจากมันเจ็บไม่เบาเลยทีเดียว นี่ก็ยัง ไม่รู้ว่าสมองฉันถูกกระทบกระเทือนแค่ไหนบ้าง หรือว่ากระเด็นหลุดหาย ไปแล้วรึเปล่า #บ้าบอ

ว่าแต่แนะนำตัวก่อนเลยแล้วกันนะคะ ฉันซื่อคิริฮาระ ไม เป็นไอดอส สาวสวยหน้าใหม่ของญี่ป่นค่ะ >_< ที่จริงผู้จัดการห้ามไม่ให้เปิดเผยตัวจริง แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ อ่ะเนอะ-

"...คุณ...คุณครับ"

วันนี้ฉันแวะมากินเพิ่มพลังก่อนจะไปแสดงคอนเสิร์ตที่โตเกียวโดม ร่วมกับยูโตะและหนุ่มๆ ในวงของเขา...

"ได้ยินที่ผมพูดมั้ยครับ"

เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มาพร้อมกับแรงตบเบาๆ ที่แก้มทำให้สติสตัง ของฉันที่เตลิดไปเที่ยวเล่นไกลถึงโตเกียวโดมกลับคืนลู่ที่ที่มันควรจะอยู่ใน

แล้วก็ได้รู้ว่าไอ้ที่มโนมาเมื่อกี้นั่นไร้สาระทั่งเพ ฉันไม่ได้เป็นไอดอส ที่ชื่อไมเมยอะไรทั่งสิ้น แต่ฉันเป็นสาวไทยหน้าใสช่างมโนซื่อยัยฟัา ที่แค่ บังเอิญถูกลูกเบสบอลกระแทกหัวจนสลบเหมือดไปต่างหาก -0-;

"แปลกจัง ตอนคุณหมอเซ็กดูก็บอกว่าแค่หัวโนเฉยๆ ไม่ได้กระเทือน ไปถึงข้างในนี่นา..."

แหม แย่จัง รู้งี้หมดสติต่อไปอีกลักหน่อยก็ตีหรอก เกือบได้จุ๊บยุตกี้

แล้วเชียว U_U #มโนอย่างต่อเนื่อง

"...แต่ดูตาลอยๆ เหมือนสมองจะถูกกระทบกระเทือนอย่างแรงยังไง

ก็ไม่รู้อ่ะ T_T หรือว่าฉันจะไปตามเซ็นเซย์ (คุณหมอ) มาอีกทีดีนะ,,

ว่าแต่ทำไมตัวฉันในฝันถึงต้องซื่อคิริฮาระ ไมด้วยอ่ะ ทั้งที่ซื่อญี่ป่น ของฉันคือโซระ (ท้องฟ้า) แท้ๆ เลย -A- อุตส่าห์ได้ฝันฟิน ๆแล้วทำไม ข้อมูลไม่ตรงอีกเนี่ย เซ็งชะมัด

"มาซารุคุง T_T ฉันทำให้สมองเขาพังไปแล้วใช่มั้ย กลอกตาใหญ่ เลยอ่ะ TTOTT"

"ม่านตายังตอบสนองอยู่ ผมว่าเขาคงจะแค่กำลังช็อกล่ะทั้งครับ" จะว่าไปสองคนนี้มาคุยอะไรกันงุ้งงิ้งๆ อยู่เหนือหัวฉันเนี่ย 0_0; เห็นพูดกันไม่หยุดมาลักพักแล้ว สมองใครพังกันน่ะ

ฉันยันตัวลุกพรวดขึ้นมานั่งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยจนเด็กหนุ่มตัวสูงๆ หน้าหวานๆ ที่ยื่นหน้าเข้ามาจ้องหน้าฉันใกล้ๆ ถึงกับตกใจผงะถอยหลัง ไปซนโต๊ะ ในขณะที่เด็กผู้หญิงหน้าหวานอีกคนถึงกับร้องกรี้ดพร้อมเอามือ ตบอก

"ตะ...ตะ...ตกใจหมดเลยค่ะ TOT"

"...ผมด้วย"

"ฉันด้วย —O—

เราสามคนจ้องหน้ากันเป็นทอดๆ จากนั้นพอฉันกะพริบตาปริบๆ เด็กหนุ่มคนเดิมก็พูดนั้นมาหลังจากตั้งสติได้แล้ว

"ตอนนี้เราอยู่ที่คลินิกใกล้ๆ สวนเมื่อนี้นะครับ"

คลินิก -O- ฉันมาทำอะไรที่นี่

"คือว่า...ความผิดฉันเองค่ะ T_T" เด็กผู้หญิงหน้าหวานพูดเสียงอ่อยๆ เมื่อเห็นฉันทำหน้างงเป็นสัตว์โลกพิศวงอยู่บนเตียงที่กลางห้อง "เมื่อกี้ฉัน ตีลูกเบสบอลไปโดนหัวคุณ...แล้วคุณก็สลบไป..."

อ๋อ นึกออกแล้ว...ที่พาฉันไปเป็นดาวโดดเด่นบนฟากฟ้าเมื่อกี้นี่เอง

-๐-

"คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ T.,T"

ฉันกะพริบตาใส่เธออีกรอบก่อนจะเอียงคอมองหน้าสาวน้อยร่างเล็ก ไซส์มินิผู้มีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูโดยยังไม่ได้ตอบอะไร จนกระทั่งเด็กหนุ่ม หน้าหล่อตัวสูงผู้มีนัยน์ตาสีเฮเซลสวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเอื้อมมือมา ตันไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับพูดด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

 

"อาการยังไม่ดี งั้นคุณนอนต่อดีกว่าครับ หมอเองก็บอกให้พักก่อน" "ฉันโอเคดีค่ะ ><ว< กะโหลกฉันใหญ่กว่ามนุษย์นีแอนเดอร์ธัล* อีก นะ หนาแค่กะโหลกแหละ ส่วนสมองน่าจะเล็กนิดเดียว ข้างในก็คงกลวง ล่ะมั่ง..."

 

ฉันบ่นพึมพำไปตามประสา ก่อนจะหยุดพูดเมื่อเห็นสองคนข้างเตียง ทำหน้าเหมือนกำลังคุยกับมนุษย์ต่างดาวอยู่

 

"เอาเป็นว่า...ฉันต้องรีบกลับแล้วแหละ AOA ไปก่อนนะคะทั่งสองคน" "ดะ...เดี๋ยวก่อน..."

 

ฉันลุกพรวดพราดอื้นในจังหวะเดียวกับที่เด็กหนุ่มหน้าใสร้องห้ามไว้ และวินาทีต่อมาโลกก็โคลงเคลงจนขาฉันเสียหลักเกือบล้มหน้าทิ่ม -O-;; หมับ!

 

"...ผมก็บอกแล้วไงครับว่าเดี๋ยวก่อน"

 

"ดะ...ขอโทษค่ะ -O-;;;"

 

"กลับไปนอนที่เตียงเดี๋ยวนี้เลยนะครับ ผมจะไปตามหมอ" น้ำเสียง ที่กดลงตาเล็กน้อยทำให้ฉันรู้สึกกริ่งเกรงจนเผลอห่อไหล่โดยไม่รู้ตัว TOT "ตะ...แต่ว่าฉันต้องรีบกลับ นี่ก็จวนจะหกโมงแล้ว..."

 

"เดี๋ยวผมจะไปล่งเองครับ"

 

"มะ...ไม่ต้องหรอก! ฉันโอเคจริงๆ! ฉันไปก่อนน้า-"

 

"หยุดก่อนครับ!"

 

เขาร้องห้ามไว้ตอนที่ฉันดิ้นหลุดจากท่อนแขนแข็งแรงผิดกับตอนแรก ที่เห็นว่าผอมบางลิบลับ ตอนเขาคว้าแขนฉันที่กำลังจะล้มเอาไว้...ฉันรู้สึก ได้ว่าเขาแข็งแรงมาก คิดว่าน่าจะเป็นนักกีฬาล่ะทั่ง...

 

คงเพราะฉันผลุบหนีออกมาตอนที่เขาไม่ทันตั้งตัว แถมเผลอ

แป๊บเดียวฉันก็ลงลิฟต์มาแล้วด้วย เขาก็เลยวิ่งตามฉันไม่ทัน ที่จริงก็แอบมึน อยู่ไม่น้อยแหละ แต่เวลาไม่อำนวยเลย T_T ถ้าใช้ความเร็วแบบเครื่องยนต์ ทวินเทอร์โบตอนนี้อาจจะกลับไปท้นพอดี ค่อยยังชั่วหน่อย ><ว<

ระหว่างอยู่บนรถไฟ...ฉันก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ขึ้นมาในหัว ดูๆ แล้ว ก็น่าจะเด็กกว่าฉัน แต่กลับตัวสูงมากๆ ทำเอาฉันเหมือนเด็กประถมไปเลย 0_0 ผมของเขาออกสีนํ้าตาลแดงอาจจะเพราะโดนแดดจัดเป็นเวลา นาน...นี่คาดเดาจากการที่ผิวของเขาไม่ขาวมากน่ะนะ แต่ผิวสีแทนนิดๆ นั่น ก็ยิ่งเสริมให้รู้สึกเหมือนว่าเขาเป็นผู้ชายเท่ๆ ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ทั้งที่หน้า หวานนิดๆ แท้ๆ

แล้วยังมีนัยน์ตาสีเฮเซลนั่นอีก...

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันนึกถึง...ก่อนที่แรงสั่นสะเทือนของรถไฟจะ ทำให้ฉันเคลิ้มหลับไป...และพอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าเลยสถานีที่จะลง ไปแล้ว

เอาเถอะ T_T ก็แค่นั่งย้อนกลับไปสามสี่สถานีเท่านั่นเอง ฮึก TTATT

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

อืมมมมมมมมม...

นึกไม่ออก TOT

ฉันก้มมองนาฬิกาข้อมือ พบว่ามันถ่านหมดและหยุดเดินไปแล้ว (ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน TOT) เลยเงยหน้ามองสีของท้องฟัาแทน ก็รู้'ว่ามันใกล้ จะถึงเวลากลับบ้านของทุกคนแล้ว ซึ่งในขณะนี้ฉันควรจะอยู่ในบ้าน ให้ อาหารแมว เตรียมนํ้าอาบให้อุ่นกำลังดี เตรียมรองเท้าสลิปเปอร์ มัดกวาด เช็ดถูบ้าน จัดโต๊ะอาหารรอ (ไม่รวมอาหารเพราะเสน่ห์ปลายจวักของฉัน มันติดลบ) จากนั่นก็เข้าไปทำตัวสงบเสงี่ยมอยู่ในห้องตัวเองได้แล้ว

ทั้งหมดนั่นยังไม่ได้ทำเลยลักอย่าง สาเหตุเพราะว่าฉัน...หากุญแจ บ้านไม่เจอ ฃ

ทำไมนึกไม่ออกนะว่าไปลืมไว้ไหน ปกติฉันพกติดตัวตลอดนี่นา T,.T อย่าบอกนะว่าเมื่อเข้าตอนออกจากบ้านลืมหยิบมาด้วย เอ๊ะ แล้วถ้างั้นฉัน

จะล็อกบ้านได้ยังไง

หรือว่าไม่ได้ล็อก 0_0!ท ไม่สิ เมื่อกี้ลองเปิดดูแล้วก็ล็อกนี่นา แง งั้นทำไงดีล่ะ T_T

ฉันยืนหันรืหันขวางหันหน้าหันหลัง ทำเหมือนกุญแจอาจจะหล่นอยู่ แถวนี้หรือไม่ก็งอกกี้นมาจากพื้นดิน สุดท้ายพอเงยหน้าพื้นมองบนฟัาอีก ครั้ง ฉันก็พบทางออกได้ในที่สุด!

แหม ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ เลย >< ถ้าไม่มีกุญแจบ้าน...ก็ปีน เข้าบ้านซะก็สิ้นเรื่อง! #แน่ใจนะว่าคิดแล้ว

พอหาข้อสรุปได้ฉันก็ปีนด้นไม่ใหญ่ที่ปลูกอยู่หน้ารั้วบ้านพื้นไป กิ่ง มันยื่นไปถึงหน้าต่างชั้นสองอ่ะ ฉันจำได้ว่าหน้าต่างตรงระเบียงห้องฉัน ไม่ได้สิอก ดังนั้นถ้าไปเข้าจากตรงนั้นน่าจะลงมาเปิดประตูบ้านให้ตัวเอง ได้! ไอเดียเริดแบบไม่ธรรมดาจริงๆ ใช่ม้า- ว่าแล้วก็...

เอ้า ฮึบ-

เอ่อ ยากกว่าที่คิดแฮะ —O—;;; ควรจะเอาขาไปวางไว่ใหนล่ะ ก้าว พื้นไปก่อนแล้วค่อยคว้ากิ่งบนหรือยังไงดี 0_0 ตอนอยู่ไทยก็ไม่เคย'ฝึกปีน ต้นไม้มาก่อนเลยทั้งที่เคยอยู่บ้านสวนที่ราชบุรีกับยายตั้งนานแท้ๆ T_T แต่ ไม่เป็นไร ทุกอย่างต้องมีครั้งแรก ดังนั้น...

"อะ...อาบุไน่!"

มะ...มาอีกแล้วเหรอคำว่าอันตราย อะไรอันตรายอีกล่ะ TOT

เป๊าะ!

โอ๊ะ กิ่งหัก -0-;

"กรี๊ดดดดด!!!"

"อ๊ะ!!!"

หมับ!!

"...ฮู่ว...เกือบไป"

ฉันที่หลับตาปีสวดมนต์ภาวนานับถอยหลังเตรียมหลังหักไปแล้วรีบ ลืมตาพรวดพื้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงคน 0_0 คาดหวังไว้ว่าอาจเป็นยมทูต มารับวิญญาณฉัน แต่พอลืมตาพื้นมาปีบกลับได้สบตากับนัยน์ตาสีเฮเซล

 

            (โปรดติดตามต่อในฉบับเต็ม)

รายละเอียด

โฮมรัน! อะไรคือการที่อยู่ๆ ลูกเบสบอลก็ลอยมาพบรักกับหน้าผากเข้าอย่างจังจนทำเอาฉันเป็นอันสลบ ก่อนจะตื่นขึ้นมาพบกับเจ้าชาย เอ๊ย ‘ฮาเซคาวะ มาซารุ’หนุ่มญี่ปุ่นหน้าหวานเพื่อนของมือขว้างลูกเบสบอลลูกนั้น ฮือๆ สมองฉันจะได้รับการกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า -*-
 
หลังจากที่ฉันไม่เอาเรื่องแล้วรีบกลับมาที่บ้าน ก็พบว่าตัวเองลืมกระเป๋าซึ่งมีกุญแจบ้านอยู่ในนั้นไว้ที่ไหนไม่รู้ พ่อหนุ่มนักเบสบอลรายนั้นที่ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าก็ช่างแสนดี >///<อุตส่าห์เอากระเป๋ามาให้ฉันถึงที่บ้าน นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรารู้จักกันที่น่าจดจำมาก แต่ใครจะคิดล่ะคะว่าผู้หญิงขี้หลงขี้ลืมอย่าง ‘ฟ้า’ หรือ ‘โซระ’ คนนี้จะถูกนักเบสบอลชื่อดังประจำโรงเรียนอย่างเขาชักชวนให้มาเป็นผู้จัดการทีมที่เขาอยู่ แบบนี้เราก็ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้นสินะ #เขินมั้ยให้ทาย 

รีวิว (0)


สินค้าที่ใกล้เคียง (96 รายการ)

www.batorastore.com © 2017